Camiño de Santiago

Hotel Mar da Ardora

A peregrinación xacobea como tal conclúe na cidade de Santiago de Compostela. Con todo, case desde o descubrimento do sepulcro do apóstolo Santiago (s. IX) no que hoxe é a urbe compostelá, determinados peregrinos, tanto da Península Ibérica como do resto de Europa, decidían prolongar a súa viaxe á Costa da Morte, na zona máis occidental de Galicia, fronte ás bravas augas do océano Atlántico. A razón desta tradición obedece a varios motivos, todos distintos, pero todos relacionables, e o seu resultado é o que se coñece como o Camiño de Fisterra.
 
A Costa da Morte era para os antigos –e así foi ata o final da Idade Media– o último reduto da terra coñecida, a punta occidental da Europa continental, o tramo final dun itinerario marcado no ceo pola Vía Láctea, un espazo mítico-simbólico que tiña na impresionante mole do cabo Fisterra (“Finisterre”) a súa parte máis extrema. Era un lugar cargado de todo tipo de crenzas e ritos pagáns no que os romanos (s. II a.C.) se sobrecogieron ao ver ao enorme sol desaparecer entre as augas.

Pero o proceso de cristianización da tradición pagá de Fisterra sería xa  latente a mediados do primeiro milenio. A partir do século XII, o Códice Calixtino vincula estas terras coa tradición xacobea. O soado códice sinala que os discípulos de Santiago viaxaron á desaparecida cidade de Dugium, na  actual Fisterra, buscando a autorización dun legado romano para enterrar ao apóstolo no que hoxe é Compostela. Pero o legado, receloso, encarcéraos. Os discípulos logran fuxir e cando están a piques de ser alcanzados, cruzan unha ponte que se derruba ao paso da tropa romana que os persegue.

Pero a tradición xacobea do finisterre galego fundaméntase, sobre todo, na integración na mesma de numerosos elementos ancestrais da zona. Algúns estudiosos opinan que o Camiño de Santiago é tamén unha cristianización das antigas peregrinacións de orixe prerromano ao Ara Solis, situado en Fisterra, onde os antigos poboadores da península adoraban ao sol e ao milagre da súa morte e resurrección diaria. Cristo, considerado pola teoloxía cristiá medieval como a luz do mundo - "Ego sum lux mundi" - é a evolución natural cara ao cristianismo destas crenzas pagás. Na actualidade, considérase Fisterra o fin do camiño, pois os crentes realizan alí unha purificación espiritual.

Así, ao longo dos séculos, desenvolvéronse en Fisterra certos "ritos de purificación ", con moita carga simbólica, naquel enclave a só 98 km de Compostela. Antes de emprender o camiño de regreso a casa, o peregrino realizaba tres actos:

  • Bañarse na praia dá Langosteira: Simbolizaba a purificación do corpo. O peregrino quitábase así o po de toda a súa ruta e, limpo, comezaba a súa nova vida redimida de pecado.
  • Queimar as roupas: o peregrino desfaise de todo o material e, co lume, intenta queimar todo aquilo do que se quere desfacer e que non lle beneficiará para comezar unha nova vida. Deixa atrás cargas dunha vida pasada.
  • Ver a posta de Sol: simbolizaba a Morte e Resurrección; a morte do sol no mar e a resurrección ao outro día, como a resurrección da alma do peregrino indultado por Deus.

Na última década, Fisterra viu revalorizado o seu carácter de pobo do fin da terra e do fin do camiño, e cada ano son máis os peregrinos que se achegan a cumprir o case obrigado ritual.

Información e Reservas :
667 641 304

Habitaciones desde 70€ noche

Fisterra Patrimonio Europeo

Fisterra patrimonio Europeo

Nosas Instalacións

SECCIONS
REDES SOCIAIS
ENLACES DE INTERESE
OUTROS